maandag 19 oktober 2015

Bureaucratie

 Vanaf de start van dit schooljaar ben ik samen met een aantal collega's en mijn teamleider bezig om een nieuw curriculum te ontwikkelen dat aansluit bij de vereiste nieuwe kwalificatiestructuur en uitgangspunten die Summa Welzijnsbreed zijn opgesteld. Aangezien wij als docenten en teamleider de 'professionals' zijn die het scw werkveld en onze type student het beste kennen, krijgen we veel vrijheid om het curriculum naar eigen inzicht te ontwikkelen, zo stelt het management. Een prachtige gedachte en werkwijze die mijn inziens mooi aansluit bij de snel veranderende kenniseconomie.

Maar hoe komt het dan dat ik me telkens afvraag wat mijn spelersruimte eigenlijk is in deze werkgroep? Ik voel nog niet de ruimte om echt creatief na te denken over mogelijke scenario's voor onze nieuwe opleiding SCW, SMD en dienstverlener. Telkens heb ik het gevoel dat er weer een stappenplan, beleidsstuk, inbreng van een stafmedewerker e.d. 'om te hoek komt kijken' die bijdragen aan meer beheersing van het verandertraject. Komt dit omdat ik nog onvoldoende beeld heb van waar we nu werkelijk naar toe willen? Of heb ik hier te maken met de kenmerken van een bureaucreatie? 

Kenmerken van een bureaucratie zijn hiërarchische gelaagdheid, veel invloedrijke stafafdelingen, standaardisatie van de in -en uitstroom van mensen, middelen de werkprocessen. In een bureaucratie bepalen systemen en strategie bij voorkeur het organisatiegedrag van werknemers.

Is het mogelijk dat de hiërarchische lagen boven 'ons' en de stafafdelingen aangeven vrijheid te geven, maar als 'denkers' het toch lastig te vinden om de 'doeners' los te laten? Dat er wel de ambitie is om meer vrijheid te geven, maar dat het proces ook beheersbaar moet blijven voor het management? Natuurlijk is het van belang dat er een bepaalde mate van structuur nodig is binnen het Summa College, maar door de onduidelijk over de mate voel ik me wat beperkt.

Het zou mooi zijn als we in ons veranderproces de nodige autonomie krijgen. Dat we de aankomende tijd niet te veel bezig zijn met elkaar binnen de organisatie (managers, stafafdelingen, beheerselementen, strategieën etc), maar dat we als werkgroep onze aandacht kunnen richten op waar het werkelijk om draait: onze studenten en de beroepspraktijk. En dat we zelf de connecties kunnen leggen met partijen / onderdelen binnen en buiten de organisatie die nodig zijn om tot een goed werkend curriculum te komen. Dat we kunnen samenwerken met en leren van onze omgeving. Een gedachtegoed dat aansluit bij 'connected companies' en POD's. Een ontwikkeling waarvan gesteld wordt dat deze razendsnel op ons afkomt en waarvan nog maar de vraag is of grote, bureaucratische organisaties deze bij kunnen benen....






Geen opmerkingen:

Een reactie posten